Turyn nocą

Już jakiś czas temu wybraliśmy się na szczyt Mole przy okazji zwiedzania muzeum kina (pojawi się na ten temat osobny post), a czekanie w kolejce zabrało nam tyle czasu, że zrobiło się ciemno.

Widok na Piazza Vittorio Veneto, z tyłu kościół na Monte dei Cappuccini. Kościół Gran Madre di Dio (więcej o nim w kolejnym poście). Superga z oddali.

Główny budynek wydziały humanistycznego vel sen pijanego dróżnika (lewy dół). Nasza kamienica (trójkąt nad uni). Budynek biblioteki filologicznej i lektoratów, w tym zajęć z języka polskiego (prawy środek, tuż nad parkingiem).

Po sobotnim spacerze z dworca Porta Nuova, skąd odbieraliśmy naszych drogich gości, mogę dołączyć zdjęcia świątecznych dekoracji na Piazza C. Felice. Jak chłopcy słusznie zauważyli, szyldy i dekoracje są tu ładne, bo prawdziwie neonowe. Wielkie kule stale zmieniają kolory przechodząc łagodnie między odcieniami. Bliźniacze kościoły to nie jest rzadkość we Włoszech, tu jednak wyglądały wyjątkowo nastrojowo.

A na zakończenie obrazek z Via Artisti (nasza stała trasa zakupowa). Na cóż jeden sierściuch, skoro można ich mieć dziesiątki?

Sesja na polito

Drodzy czytelnicy. Właśnie zaliczyłem oba egzaminy pierwszego ćwierćmestru.

Microelectronics

Pan profesor przeprowadził egzamin błyskawiczny - żadnego maglowania. Nie to jednak było najbardziej porażające. Można było korzystać z dowolnych materiałów - notatek, książek. Czasu zaś było dość mało - jeżeli się chciało korzystać, to tylko z wiedzą, czego szukać. Do tej pory wspominam tylko jeden egzamin tego typu w Polsce, a była to TS2 na AGH - matematyczne łamigłówki. W tym przypadku prosta matematyka - trochę mnożenia w zakresie 100. Mimo tak uproszczonego opisu, bynajmniej nie można dyskredytować inżynierskich metod, poznawanych metodą prób i błędów przez ostatnie 50 lat, a dziś podawanych na tacy przez mistrzów takich jak profesor (ma maila z domeny @cadence.com - czy trzeba więcej dowodów?). Proszę policzyć układy elektroniczne, z którymi mamy związek na codzień. Odliczając komputer w domu, w pracy, w szkole, zostaje żonglerka aparatem fotograficznym, komórką, pendrivem i mp3manem. Te przedmioty zbytku nie mają już dla mnie żadnych tajemnic.

Internet applications

Pan profesor jest najprawdziwszej maści geekiem. Napisał sporą część debiana, pythonowe bindingi do postgresql, ma 10 commitów w projekcie mono i gardzi ubunciarzami. Przeładował kurs rzeczami dla niego oczywistymi, wchłanianymi naturalną drogą przy bladym świetle kineskopu nad kawą i pizzą przez ostatnie 15 lat. Dzięki niemu potrafię pisać stronę tak, żeby mogli ją przeczytać niewidomi oraz googlebot. Potwierdził mój wybór, dokonany przed półtora roku: "Elektronika ma mniej przykrości po drodze niż użeranie się z niespodziankami internet explorera albo wymaganiami klienta przy pisaniu wspaniałych, nowoczesnych, pięknych, funkcjonalnych stron za przysłowiową studencką złotówkę". Da się, ale ja nie mam zdrowia do tego. W życiu zrobię jeszcze najwyżej dwie strony. Dla mnie i mojej żony.

Przy okazji przetestowałem google app engine. Czy ma ktoś ochotę na webserwis :P

Okolice domu

Garść zdjęć z naszego najbliższego otoczenia. Na początek wszystkie panie z kopuły studio (w porównaniu do innych włoskich "dzieł sztuki" wydają się prawie cnotliwe). Ostatnio pod spodem mają miejsce kolacje sponsorowane - ten tydzień należał do Turków i zupy jogurtowej z miętą. Mehmet kręcił kompromitujące filmiki, ale nie zamieścimy ich z przyczyn oczywistych. Ciekawostka: Włosi mają do Turków stosunek szczególny, co oczywiście najlepiej pokazują przysłowia. Fumare come un turco = to smoke like a chimney; bestemmiare come un turco = to swear like a trooper (za wordreference.com)

Widok z naszego okna na Via Verdi poniżej oraz mieszkania powyżej. Poniżej jest dużo niżej, ponieważ ogród znajduje się na dachu budynku edisu (organizacji "wspierającej" studentów). Okno wygląda niepozornie, ale posiada "wpust" i "pióro"(?), przez co jest dość szczelne. Tak, na firance mamy wielką palmę :P i kilka gołąbków.

Zbliżenie na ogród. Prawdopodobnie należy do przedstawicieli starej burżuazji, ponieważ wymagał zatrudnienia pani sprzątająco-pielęgnującej, która codziennie nosi inny kolor fartuszka (na Piazza Vittorio Venetto jest sklep z takimi wdziankami - dominują bladoniebieskie, różowe i bordowe, obowiązkowo z białymi kołnierzykami). Pani podlewa trawy wężem, a w tym czasie pański pies biega po dachu, niucha na nas i obszczekuje z naprzeciwka.

Dokładnie pośrodku znajduje się blok mieszkalny, o którym mogę powiedzieć tylko tyle, że jest zamieszkały. Znacznie ciekawszy jest różany ogród nieco bardziej w prawo. Włosi uwielbiają żywe kwiaty w domu i hodowanie ich na dachach/balkonach/skwerach. Najmilsze jest to, że kwiatowe kule ozdabiające mosty (zdjęcie takiego pojawiło się już na blogu) są regularnie co miesiąc wymieniane. Ostatnio zamiast fioletowych pojawiły się jaskrawożółte - w sam raz na poprawę humoru w deszczowe dni.

Nad różanecznikiem widać wieżę kościoła. Dzwon nie dość, że wybija pełne godziny odpowiednią ilością uderzeń, to jeszcze zaznacza kwadranse pojedynczym gongiem. Mamy więc powtórkę z Wawelu i kościoła mariackiego :P Lubię patrzeć w tę stronę, bo jest bardzo małomiasteczkowa i przytulna - zupełnie niepodobna do obskurnych okolic Palazzo Nuova.

A teraz poniżej, czyli wejście do studenckiego przybytku. To tzw. sala do nauki, ale służy przede wszystkim jako miejsce spotkań - jest tam bardzo głośno, a w przerwach studenci siedzą/stoją/leżą na chodniku bądź/i palą papierosy. Aż wierzyć się nie chce, że na zdjęciu jest pusto - to musiała być niedziela. Za to biblioteki, czynne przeważnie od 9 do 18 z godzinną przerwą w środku od poniedziałku do piątku(!), są ciche i zupełnie opustoszałe. Oburzam się na brak dostępu do książek w weekend, ponieważ w ostatni piątek skróciły się godziny otwarcia z powodu manifestacji i zostałam między regałami 40 min za długo. Na szczęście usłyszałam pana gaszącego światło, bo inaczej zostałabym w piwnicy do poniedziałku :P

Tego pana mijam codziennie w drodze na zajęcia. Turyn jest dumny ze swojej sztuki współczesnej i eksponuje architektoniczne straszydła. Pan jednak jest dość sympatyczny. W głowie ma fontannę, więc przyjemnie szmyra. Ustawiają się pod nim stoiska z etniczną biżuterią i bywa, że ma paciorki pozawieszane na palcach.

Sklepy

W związku z dłuższą nieobecnością urodzinowo-zaręczynową na blogu pojawi się kilka postów na raz, a po sobocie w Mediolanie pofolguję sobie jeszcze z opisami architektonicznymi :P Na razie podzielę się z Wami swoimi obserwacjami konsumpcyjnymi.

Przemysł odzieżowy.

Włochy są podobno w centrum modowego półświatka, lecz szanownym mieszkańcom Turynu bliżej jest do stylu grunge/trash/emo/boho/metal/gothic lolita niż przedwojennej elegancji. Co rusz wpadam na mroczne sklepy w zakazanych uliczkach. Udało mi się znaleźć zaledwie 2 suknie dla elegantek - dużej (1500 euro) i małej (15 euro).

Fanki vintage nie znajdą tu nawet najmniejszych fascynatorów. Wybór butów na obcasie jest oszałamiający, choć na ulicach ich potem nie widać (mimo że nadal mamy w dzień 18 stopni). Za to spora część włoskich nastolatków jest metro, emo lub metro-emo (przedziwna mieszanka). Sieciówek pełno, ale wszystko kiepskiej jakości i drogie. Przez miesiąc poszukiwań nie znalazłam wełnianego płaszcza. Ubrania w second handach w tych samych cenach o_O Przeceny zdażają się co miesiąc, zwykle 30-50%, ale od 6 stycznia mają być w granicach 80%.

Przemysł czytelniczy.

Turyn, zagłębie komiksowe, posiada dobrze zaopatrzone komiksiarnie niemal na każdym rogu. Właściciele prześcigają się w pomysłach na szyldy i witryny - uwieczniliśmy przybytek nam najbliższy.

Natchnieni duchem obywatelskim studenci tworzą własne wersje znanych komiksów. Widziałam już na demonstracjach zdjęcie pani od reformy oświaty wklejone w: 1) portret Matki Boskiej, z podpisem "Święta Ignorancja"; 2) roznegliżowane i wypięte ciało pin-up girl, z podpisem "MY lubimy czytać"; 3) plakat z drakulą, dżokerem, gangsterem i innymi takimi, z podpisem "zabieracie pieniądze i krew studentów" o_O
Jak widać mój włoski nieco się poprawił, ale tylko dlatego, że nauczyłam się dodawać odpowiednie końcówki do angielskich wyrazów. Jeśli chodzi o zwykłe księgarnie to są przeważnie zintegrowane z kawiarnią (nie są tak przytulne jak Massolit, bardziej w stylu op-art - same nowości) lub znajdują się w blaszanych budach przy Via Po (książki używane i zużyte, wyłącznie po włosku). Księgarnia językowa jest jedna (Via Po tuż przy Piazza Castello) - libri inglese od 10 euro, raczej nowości i lektury.

Kurioza.

Podobno Włosi uwielbiają czytać biografie i autobiografie. Mnie do wspomnień z dzieciństwa zainspirowały 2 wystawy - prawie "Conan Barbarzyńca" i prawie "Był sobie kosmos". Conana lubiłam prawie tak bardzo jak Hi-mena i chciałam być kosmonautką (z tatą zapaleńczo oglądaliśmy całą francuską serię "Było sobie...").

Jeśli chodzi o popularność Hello Kitty, to z azjatyckich źródeł wiem, że gorzej jest tylko w Hongkongu.

Na koniec coś, co sprawiło, że zakręciła mi się łezka w oku. Wspomnienie lat licealnych i "krainy wiecznej szczęśliwości" w Osso. Oto hiperchwościk (zwany również mniej cenzuralnie):

Rowerem

Zawsze miałem w sobie żyłkę nonkonformisty i zaliczałem się do ludzi trudnych do zaszufladkowania. Wybór środka transportu po Turynie potwierdza regułę.

Dzisiejszą opowieść należy osadzić w kontekście przestrzennym. Z Pensione Domus muszę codziennie dojeżdżać na politecnico, a odległość wg metryki taksówkowej wynosi około 4km. Sklepy i inne urzędy są przeważnie na miejscu, więc większość moich podróży odbywa się po tej trasie.

Tramwaje, autobusy, metro i winda na czubek Mole Antonelliana są obsługiwane przez firmę GTT Torino. Najtańszą taryfą jest bilet miesięczny kosztujący 18€. Tu jednak czai się pułapka, bo nie jest tak wygodny jak krakowskie bądź wrocławskie bilety. Kupiony przed dwudziestym ósmym dniem danego miesiąca jest ważny do jego końca, zaś kupiony później - do końca następnego. W razie nagłej potrzeby można zakupić bilet jednorazowy, siedemdziesięciominutowy w cenie 1€. Jego szata graficzna wskazuje na to, że można go skasować z dwóch stron. Nikt nie był mi jednak w stanie powiedzieć, czemu miałoby służyć ponowne jego skasowanie.

Realistycznie patrząc, przez pięć i pół miesiąca tutaj, zapłaciłbym 6·18€=108€ w wersji z transportem publicznym . Wyposażony w taką wiedzę, po ok. tygodniu poznawania Turynu na nogach postanowiłem zaopatrzyć się we własny środek lokomocji.

W soboty wokól Porta Palazzo (Piazza della Republica) można spotkać setki prywaciarzy handlujących tym, co im zbywa. Widziałem tam komputery z lat '80, radia z '70, sterty ładowarek do dawno nieprodukowanych komórek, meble najróżniejszej maści, stare sprzęty kuchenne itd. Po godzinie przeciskania się przez ciasne zaułki z ręką na portfelu, w końcu wypatrzyłem mój wymarzony model. Musiał być na tyle sprawny, żeby pojeździł chwilę, zanim się rozsypie i jednocześnie tak tani, żeby się opłacało go zajeździć. Po burzliwych targach zszedłem z 28€ do 27€. Dojechałem nim nawet do Pensione Domus. Od razu zaopatrzyłem się w zapięcie. Nauczony krajowym doświadczeniem, zamiast szajsowego jednoczęściowca wziąłem półtora metra łańcucha i kłódkę. Razem 8€.

Po dwóch tygodniach miałem kraksę z autem. Nic groźnego: pani skręcała na skrzyżowaniu w prawo bez sygnalizacji. Skąd mogłem wiedzieć. Wypuściła z samochodu dwie dziewczynki i dalej do targów o cenę mojego życia. Mądrzejszym wyborem od wzywania policji było wzięcie co dają. Dotargałem rower do siebie, kupiłem klucz nastawny, żeby powalczyć z zósemkowanym kołem oraz gelato na pociechę. Razem 1,2€ do przodu.

Odtąd rower był w lepszym stanie niż na początku.

Po tym niefortunnym wypadku załatałem cztery gumy. Na szczęście wszystkie zdarzały się dość blisko Pensione lub w domu. Narzędzia kosztowały tyle, co sam rower.

Właśnie nadchodzą pierwsze chłodne, słotne dni. Wierzę, mimo wszystko, że godzina "0" jest dość odległa i rower się jeszcze przysłuży.

Dziś jest 29. września. Kupując kolejny bilet miesięczny kląłbym na korki, cudowną niepewność rozkładu i podejrzanie sztuczne tłumy. Zamiast tego, w tej samej cenie, mam tężyznę fizyczną, najszybszy z możliwych dojazdów do szkoły i regularne ćwiczenia manualne.

Parę słów dla ciekawskich. Rower w latach swojej świetności, a podejrzewam, że było to sporo ponad 10 lat temu, miał imitować solidne, angielskie rowery, takie jak ten lub ten. Łączą je m.in. rzadkie wymiary opon: 26x1 3/8.

A to ja, podczas ostatniej z napraw:

Nuda i nic

Ostatnio nic nowego się nie dzieje. Janisław nadal tkwi w swej politechnicznej idylli, a ja nadal się wściekam na uniwersytecki rozgardiasz (o potęgo eufemizmu!). W związku z tym zamieszczę naszą kolekcję sztuki ulicznej, przy czym komentarze i podpisy autorskie nie będą wysokich lotów. W mieście nadal trwają manifestacje, choć skończyły się już pokojowe marsze młodzieży szkolnej, a zaczęły waleczne pohukiwania studentów. Jak się dowiedziałam, obecny rząd jest o krok od wprowadzenia reformy, która zakłada, że szkolnictwo wyższe będzie w całości sprywatyzowane, co oznacza zaporowe dla większości czesne. Już i tak studia są drogie (książki, ksero, mieszkanie), nawet dla Włochów. Są wyjątkowo wrażliwi na komunistyczną retorykę, przez co postrzegają ustawę jako zamach na równość społeczną i faworyzowanie "dzieci elity finansowej". Co rusz przepadają nam jakieś zajęcia, bo demonstranci w fartuszkach do paintballa i hasłami na plecach blokują wejście do Palazzo Nuova (główny budynek wydziału filologicznego, wygląda jak sen pijanego dróżnika). W piątek szykują hiperdemonstrację (do tej pory strajkowały kolejne wydziały, tym razem mają wszystkie na raz), z czym wykładowcy poradzili sobie wybornie - zajęcia organizują w parkach miejskich :P Protestom towarzyszą różnego rodzaju koncerty, happeningi, debaty - czekamy tylko na palenie kukieł. Studentom nie można odmówić zaangażowania (mierzone w decybelach), oraz wyjątkowo zorganizowania, jako że wszystko wygląda bardzo profesjonalnie, a slogany docierają z różnych źródeł. Do nich zaliczyć należy graffiti, różnej jakości, ale zawsze upolitycznione. Poniżej przykłady. Japonkę mijamy codziennie w drodze do mensy (stołówki studenckiej). Inne napisy nawołują do bojkotu wyborów, uwolnienia więźniów politycznych, są znakiem solidarności z mniejszościami. Nawet kapucyn w niedzielę pyta z ambony: "Czy wystarczająco kochacie Murzynów z Porta Palazzo? (przekąs)". Znaki drogowe są tu liczne i zatłoczone, mimo że mało kto przestrzega przepisów. Tylko czasami nam to przeszkadza, staramy się asymilować.

Cukier

Jakiś czas temu wybraliśmy się na spore zakupy do centro comerciale i kupiliśmy wiele smaczności. Wśród produktów taniej marki sklepowej znaleźliśmy cukier, który służy nam podczas porannej kawy za lekturę.

Proszę popatrzeć:

Pozwolę sobię zamieścić poniżej własne tłumaczenia wierszy jakie zostały opublikowane na opakowaniu.

"Kiedy cukier..."

Cristina

Cukier będzie uznany bezużytecznym.
Gdy anioły zstąpią z nieba
I ustanie huk armat.
Przywrócą światu pokój.

"Błękit"

Maria

Chciałabym rozłożyć ramiona i latać.
latać... tam gdzie niebo,
gdzie zmysły się gubią,
giną w bezkresie.
Latać...
tam gdzie powietrze jest prawdziwe...
gdzie delikatność ogromu
dorównuje słodyczą cukrowi.

Jak każdy tłumacz przeżywam dylemat - piękno, czy wierność przekładowi.